bron: www.dewereldmorgen.be

De ‘armWoede-maand’ zal altijd gegrift zijn in mijn geheugen en hart als een van de mooiste solidariteitsverhalen die ik tot nu toe heb mogen mee-maken , mee beleven!!
Een aantal mensen die elkaar tegenkomen – Guy Dermul , Ditte Van Brempt , Martine Weemaels en ikzelf – op een vorming rond armoede en toen niet konden weten dat er een gezamenlijk avontuur voor hen klaarlag …we waren vertrokken.

Na een jaar brainstormen en vergaderen, was het programma van het ‘armWoede – project’ een feit. Tijdens dat jaar voorbereiding hebben we de solidariteit alleen maar zien toenemen, zijnde van de persoon die de letters op de vensters schilderde in de sneeuw,
van de technische ploeg die ik vol bewondering aankeek toen ze het zwevend plafond in elkaar aan het steken waren, de mensen in armoede die massaal reageerden op de oproep naar kunstwerken voor de tentoonstelling, tot Ann Weckx die in een sneltempo een schitterende compositie van alle kunstmateriaal neerzette – neen ophing !
De mensen die het decor, schitterende decor van Barakstad bedachten en op een schitterende manier in elkaar staken. Collega’s van uit de sector die samen met mensen in armoede mee gestalte gaven aan het programma door getuigenissen te brengen, een kookploeg vanuit verschillende organisaties samen te stellen in samenwerking met Pierre Wijnants, de Brussels Street All Stars Orchestra onder leiding van Walter Hus .
Mieke en Kristien, Simone en alle andere mensen uit de voorstellingen , van de KVS zelf , collega’s uit de sector en daarbuiten zelfs ….

J’arrive à peine à expliquer ce que l’enthousiasme et solidarité de tous les collaborateurs du projet ‘Pauvérité’ à déclenché chez moi. Le travail réalisé ensemble est formidable.
Comme Simone (Koorts) me l’a si bien rendu : ‘Ne dis rien, je le vois dans tes yeux…’
… neen, ik kom nu niet rond zodat jullie allemaal eens in mijn ogen zouden kunnen kijken
Je sentais la fierté monter en moi quand je voyais pour la première fois les mots
‘Armwoede – Pauvérité – Powerty’ sur la façade du KVS, ainsi que l’exposition. Cela m’a donné la chair de poule. Un message incontournable pour la société , interpelant aussi, a rendu le public désireux de voir, curieux de découvrir. Déjà le nom (dank je, Joris) ‘Armwoede – Pauvérité – Powerty’, qu’est- ce que cela signifie ?…..
Colère (woede), Vérité (waarheid), Force (kracht) c’est ce que ce mois nous a donné.
En effet à part le sentiment de solidarité, par moments j’avais l’émotion bouleversée…

En nu komt het ……want ondanks die solidariteit zijn er ook wel zaken die gemengde gevoelens achterlaten.

Woordenspin:
Kinderarmoede, generatiearmoede, nieuwe armoede, gekleurde armoede, seniorenarmoede, dak- en thuislozen , asielzoekers, mensen zonder papieren, psychologische gevolgen …..kortom Mensen.
Activeren, leren, basis inkomen, vervangingsinkomen, grondrechten, mensenrechten, ongelijkheid, onmacht, uitsluiting, exclusion, inégalité, ongelijkheid , structurele verantwoordelijkheid, solidariteit,…..
Oefff…hoe kreeg Kristien de Proost in ‘wij zijn foert’ gans die woordenspin zo vlotjes gezegd en het waren er veel meer dan deze woorden

Maar uiteindelijk waarover spreken deze woorden allemaal, over wat….neen over wie …over MENSEN, mensen van wie de GRONDRECHTEN miskend worden, mensen die hiervan uitgesloten worden maar toch wel deel uitmaken van onze samenleving. Zoals Patrick Declerk zei: ‘Men kan niet uitgesloten zijn van een samenleving’. Mensen in armoede niet , dak- en thuislozen niet, asielzoekers niet. Niemand is uitgesloten van de samenleving, want ze zijn er toch!!!
Een samenleving waarin bepaalde machten bepalen wat goed of slecht is, normeren wie er mag bijhoren en wie niet . Die zeggen dat er in achtergestelde buurten (en die ook deze term op deze wijken plakken) aan sociale cohesie moet gewerkt worden tussen bewoners, terwijl in andere wijken waar de huizen bewaakt worden door camera’s en/of super beveiligende omheiningen er helemaal niet wordt gesteld dat er een probleem is van sociale cohesie. Mensen in armoede worden voordurend in vraag gesteld. Is het niet tijd dat de ganse samenleving in vraag gesteld wordt? Is het niet zo dat wat armoedebestrijding betreft al jarenlang hetzelfde systeem gehanteerd wordt? De klemtoon ligt bij de armen zelf : hen “empoweren” met soms perverse verwachtingen – zoals in sommige subsidiereglementen voor armoedeprojecten te lezen valt: ‘armen leren het stigma van arm-zijn te overstijgen en een positief zelfbeeld op te bouwen; armen de kans geven zich te ‘outen’ aan de buitenwereld, te tonen wie men is zonder hiervoor gevoelens van schaamte te ervaren. …’

Pourquoi est-ce que les pauvres doivent devenir des super-humains (supermensen) ? Je ne dirai pas qu’il n’est pas important de leur offrir des moyens supplémentaires, les rendre plus forts et les impliquer d’autant dans la vie de société. Le processus de participation est une évolution importante mais qui dans sa formule actuelle ne donne pas les résultats nécessaires.

Maar als het maatschappelijk systeem jarenlang hetzelfde recept hanteert en er geen veranderingen/verbeteringen waarneembaar zijn, wordt het dan niet hoogtijd om het recept in vraag te stellen en er andere ingrediënten aan toe te voegen of uit te halen? Hoeveel dossiers, adviezen zijn er de laatste tien jaar ingediend door verenigingen, organisaties die met mensen in armoede werken? Hoeveel dezelfde adviezen, komen er niet telkens terug in deze dossiers… Is het niet hoogtijd om daar samen met de mensen een bilan van te maken en er een aantal adviezen uit te pikken waar samen met iedereen de komende jaren écht voor wordt gegaan!!!
Het zijn niet alleen de mensen/individuen die steeds moeten veranderen en zich aanpassen, ook het systeem en de samenleving heeft een verantwoordelijkheid op te nemen!!
De grondrechten zijn er toch voor iedereen…. de grondrechten….

De stelling van Ricardo Petrella ‘ Laat ons armoede illegaal verklaren zoals in de 19de eeuw de slavernij onwettig is verklaard’ was de rode draad van gans de ‘armWoede maand’ dus ook tijdens de Tête à tête – gesprekken waarin het de bedoeling was dat experts scenario’s zouden bedenken om armoede de wereld uit te helpen.

Wat ik nog maar eens gehoord heb is dat activering , mensen aan het werk zetten, boven aan het lijstje staat! Dat is de oplossing om mensen uit de armoede te halen!!!???
Het verbaast me dat men weinig spreekt van de mensen die WEL werken maar dan voor een onvolwaardig loon, een loon waar u en ik waarschijnlijk niet zouden willen voor gaan werken. Vaak moeten zij ook in armoede overleven.
Maar dan er is blijkbaar geen geld om die mensen een deftig en volwaardig loon te betalen!!!
‘Er is voor niks nog geld , we moeten met zijn allen besparen’ : ik wil gerust besparen hoor, als iedereen bespaart, dus ook de rijkere, als we met zijn allen solidair zijn met iedereen en bereid zijn een herverdeling te doen. Laat ons het even hebben over huisvesting: iedereen is akkoord als men zegt dat huisvesting geen luxe is maar een RECHT en toch komt men er niet toe om iedereen een deftige woning aan te bieden, en dat terwijl er …..leegstaande gebouwen zijn. Het maakt me kwaad, telkens weer als ze dan afkomen met ‘we gaan zoveel nieuwe sociale woningen bouwen tegen dan… ‘ en toch te moeten merken dat er vijf jaar later amper iets gerealiseerd is. Je zal maar tussen de 36.000 Brusselse gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning staan!!!
Neem dan toch alstublieft die leegstand aan, er zijn middelen voor , wetten, er zijn mensen die bereid zijn om onder leiding van aannemers mee deze gebouwen te renoveren. Dat is opleiding, wie weet tewerkstelling ( weet ge wel ACTIVERING) alles in één. Laat de mensen in ruil daarvoor een samen afgesproken termijn gratis wonen, zodat ze tijd hebben om zich administratief in orde te zetten! Maar neen, waarom makkelijk als moeilijk ook gaat en waarom geld pompen in de MENSEN zelf als we het kunnen steken in cijfers, studies en studiedagen, armoedebarometers, congressen, recepties waar mensen mogen (moeten) PARTICIPEREN pffff ……kijk maar naar het afgelopen Europees jaar van Armoede, wat is er concreet gerealiseerd???
Dat cijfers belangrijk zijn, daar kan ik me in vinden, maar armoedebestrijding gaat dat niet in eerste instantie over mensen , kinderen, mensenlevens?????
Over basisbehoeften, over basisrechten die toegankelijk zouden moeten zijn voor iedereen, IEDEREEN!!!

Les besoins primaires : tout le monde en parle, mais c’est quoi en fait?
Une chose naturelle, tout le monde a besoin de le faire – même cela c’est un luxe !!!

Tja, het is niet ver gekomen met onze samenleving dat mensen moeten bedelen om zich op een menswaardige manier te kunnen ontlasten. Jawel, dames en heren, u verstaat me goed, naar het toilet te kunnen gaan!! Hebben we er ooit al eens even bij stilgestaan hoeveel keer we op een dag naar het toilet gaan? 50 eurocent per keer reken zelf maar eens uit!!! En dan spreek ik nog niet van vrouwen als je begrijpt wat ik bedoel?
Ik kan u dan ook zeggen dat ik me even gesteund voelde toen Patrick Declerck hetzelfde vertelde en neen, we hebben het niet afgesproken, hoor.
Het inkomen dan: een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen los van statuut, leeftijd want ja ook dat speelt natuurlijk een rol – hoe ouder, hoe meer je kost aan de samenleving – maar gewoon een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen. Mensen die door de economische crisis hun jobs verliezen zouden daardoor misschien iets minder snel in de armoede terechtkomen, hun kleinkinderen zouden misschien minder risico lopen om de generatiearmen van morgen te worden. Iemand zei me na de eerste Tête à tête : ‘Caro, als ik morgen mijn job verlies dan moet ik bij jou komen vragen hoe ik mijn lening moet afbetalen’… Niets geeft mensen nog een beetje zekerheid, zelfs een job niet dat toch het belangrijkste blijkt te zijn om uit de armoede te geraken en te blijven! Maar het onvoorwaardelijk basisinkomen zou voor vele mensen al een goede zaak zijn. Laat ons echter ook voorzichtig zijn want voor andere mensen zal er meer nodig zijn: begeleiding op maat en op maat wil zeggen …op individueel vlak/volgens de noden van het individu .

Ricardo stelt : ‘Laat ons armoede onwettig verklaren zoals in de tijd slavernij onwettig is verklaard!’ We hebben een brief geschreven naar alle Europarlementsleden, om dit mee te ondersteunen. Er zijn volgens mijn weten slechts twee Europarlementsleden die hun steun verleend hebben. Aan doelstellingen is er nochtans geen gemis en dus aan goede wil ook niet geloof ik dan. We hebben hier gehoord over Europa 2020, maar er zijn nog de Decenniumdoelen, de Millenniumdoelen, allemaal doelen , maar met goeie keepers want er is nog niet gescoord …Europa 2020 heeft als doel de armoede met 20% te doen dalen aaaah, wie zijn die 20% MENSEN dan wel , waar , ….ergens in Europa/de wereld…..

Na deze bedenkingen en gemengde gevoelens wil ik deze maand toch positief en hoopgevend afsluiten :
Gelukkig is er ook nog de solidariteit tussen de mensen, die heb ik gans de maand mogen zien, voelen en mee beleven van op de eerste rij, gelukzak dat ik ben
Ik ben ervan overtuigd dat als we de handen in elkaar blijven slaan zoals we dit sinds een jaar en half nu hier gedaan hebben met vele mensen, we meer en meer medestanders zullen hebben, mensen in armoede, mensen uit middenklasse, verenigingen, middenveld organisaties, de culturele sector breder nog dan de KVS . Laat dit het begin geweest zijn van een weg die we vanaf nu allen samen zullen bewandelen elk vanuit zijn eigen hoek, kader, stad, maar waar we elkaar zullen tegenkomen en af en toe samen dingen doen. Dan neemt eens de ene het voortouw en dan weer de andere maar steeds met de steun van elkaar !!
Dat ieder vanuit zijn eigen bril met een eigen kijk op armoede een voorstelling, een getuigenis, zijn visie heeft gebracht heeft me bewust gemaakt van mijn eigen bril. Soms is het extreem, confronterend geweest, waardoor we uitgenodigd werden om stil te staan bij de realiteit. Soms zijn we er ons van bewust vanuit welke bril we kijken en soms ook weer niet. Mensen uitnodigen om bewust te worden van hun bril, ze vragen om die bril eens af te zetten en een andere te proberen kunnen we alleen maar samen doen.

Si j’arrive à partager mes lunettes avec toi et toi avec moi, alors on apprendra mutuellement car c’est l’ouverture et accès au monde inconnu de l’autre!!!

Dàn, beste mensen, dàn zal ‘de armWoede , Pauverité, The PoWerty’ nog meer gehoord, gezien en gevoeld worden en zal België of Europa niet meer naast de MENSEN kunnen kijken !!!!
Dan ook zal de ArmWoede en Armoedebestrijding geen Woede en strijd meer hoeven te zijn!! Want wij zijn Brussel, Wij zijn Vlaanderen en Wallonië , Wij zijn België en samen met vele anderen zijn WIJ Europa en de wereld!!!

Als jullie straks na het diner en het concert naar huis, de straat, opvanghuis, of weet ik veel waar terug keren , kijk nog eens goed naar de tentoonstelling, kijk nog eens goed naar de ramen en de woorden die erop staan , hou het vast in je hoofd, steek ze in jullie hart
ArmWoede, Pauverité, Powerty…neen, het is niet gedaan, we doen voort zolang het WIJ ZIJN FOERT – gevoel bestaat en mensen er Koorts van krijgen doen we door.

Nous continuerons!

Iedereen die deze ‘armWoede- maand’ mee heeft gedragen en gesteund…
Bedankt! Merci! Thank you!
Van een samenwerking gesproken… en dat solidariteit niet altijd in super grote dingen hoeft te zitten wil ik even zichtbaar maken door Joris te zeggen dat hij met het bedenken van de titel mijn drijfveer (als mens) erkenning gegeven heeft en de armWoede die in mij zit zal mijn verdere weg mee bepalen.

Bedankt iedereen en geniet nu samen met alle medewerkers ten volle van The Closing Night in the Box, niet om het Europees Jaar af te sluiten maar om samen een begin te maken van een utopisch project dat we niet meer loslaten.

Caro Bridts

Armwoede over een ideologie;
La pauvérité mise en lumière;
Powerty to the poor!

Toen ik twintig jaar geleden begon met onderzoek naar mondiale armoede, dacht ik dat ik voldoende gewapend was. Met kennis over ontwikkeling en samenwerking, met inzicht in de schandelijke structurele aanpassingsprogramma’s van het IMF, met het besef van het cynisme van regeringen …

Ik dwaalde…

Het eerste wat ik ontdekte was dat de Wereldbank die de armoedebestrijding voorstelde, helemaal geen statistieken had. Ze werkte met ramingen, veralgemeningen, extrapolaties. Kortom, natte-vingerwerk.

Het tweede was dat iedereen leek te weten wat armoede was, behalve de sociaalwetenschappers. Sociologen, politologen, filosofen, economen, historici, antropologen, psychologen, allemaal werkten ze met eigen definities en metodologieën, zonder samenspraak, zonder overleg.

En ten derde, dat vloeit er uit voort, ik leerde dat er helemaal geen theoretisch kader bestond waarin die armoede wetenschappelijk kon geanalyseerd worden, dat er heel veel onderzoek was maar zelden of nooit naar de oorzaken van de armoede. Dat men alles deed om de arme mensen te kennen, te ontleden, te ondervragen, te fileren om van hen te horen wat armoede nu eigenlijk wel was.

Dat leerde ik. Toch bleef ik dwalen. Ik dacht: het komt wel goed. Dit is slechts een begin. Vanaf nu wordt er gewerkt aan een systematische aanpak van armoede. Vanaf nu worden het onderzoek en dan het beleid gestroomlijnd.

Niet dus.

Ik begon zelf met het lezen van de Wereldbankverslagen, UNO-rapporten, ILO-statistieken, UNCTAD-commentaar, UNDP-innovaties. Maar het hielp niet. Hoe meer ik las, hoe meer boeken ik verslond, des te warriger en mistiger de armoede werd. Ik zag rond mij hongerbuikjes, ogen met vliegen er rond, tandenloze oudjes, luie negers, achterlijke boeren, cocakauwende indios, uitgeputte mijnwerkers, mamitas in wijde rokken met een sliert mamititas achter zich aan. Maar wat was armoede nu eigenlijk?

Plots ging het licht aan.

Ik ontmoette drie auteurs: een Pool, een Fransman en een Duitser. Een historicus, een filosoof en een socioloog. Zij zetten voor mij de feiten op een helder rijtje. Met dat rijtje, beste mensen, ben ik tot vandaag blijven werken. En het klopt nog steeds. Dat heb ik ook hier, tijdens de vier tête-à-têtes kunnen vaststellen.

Ik wil het U graag uitleggen.

Bronislav Geremek, de Poolse historicus, bestudeerde de armoede in Europa over een periode van zo’n vijfhonderd jaar. Hij stelde vast dat armoede telkens opnieuw anders wordt benaderd, telkens opnieuw anders wordt gedefinieerd, telkens opnieuw anders wordt gezien. Maar tegelijk stelde hij vast dat er ook constanten waren, dingen die nooit veranderden maar door de eeuwen heen gelijk bleven aan zichzelf.

Bijvoorbeeld: altijd en overal worden de armen in twee categorieën ingedeeld: de goede armen en de slechte armen. De goede armen die onze steun verdienen, de slechte armen die moeten gestraft worden.Dat zien we ook vandaag in Brussel.

De goede armen, dat zijn de ervaringsdeskundigen, die hun lesje hebben geleerd; dat zijn de meeste vrouwen, die het eten uit hun mond sparen om hun kinderen te voeden; dat zijn de geactiveerde werklozen, die zich uitsloven voor een hongerloon.

De slechte armen, dat zijn de asielzoekers die hier eigenlijk niets te zoeken hebben, het zijn de daklozen die in geen oplossing meer geloven, het zijn de allochtone hangjongeren die niet eens Vlaamsch kennen, het zijn de niet-activeerbare armen waarmee gewoon niets valt aan te vangen.

Arm? ’t Is maar hoe je’t ziet…

Philippe Sassier, de Franse filosoof keek duizend jaar terug. Hij stelde iets heel vreemds vast. En dat is dat armoede nooit op de politieke agenda komt omdat er armoede is. Ik bedoel, regeerders zetten armoede enkel op de agenda omdat ze iets politieks met die armoede willen doen, maar niet met arme mensen.

Ook dat is vandaag overduidelijk. Kijk naar de Europese Unie. Een Europees Jaar voor armoedebestrijding. Maar wat staat er over armoede in de verdragen? Niets. De Europese Unie heeft geen enkele bevoegdheid om iets aan armoedebestrijding of aan sociale bescherming te doen. Waarom dan zo’n jaar zal U zeggen? Wel, om aan die neoliberale Europese Unie een menselijk gezicht te geven. Om er een politieke legitimiteit aan te geven. Om de aandacht af te wenden van de broodnodige sociale zekerheid die armen tussen de mazen van het net laat vallen. Het jaar is voorbij. Wat is er veranderd? Is er één arme minder? Wel nee. Maar er waren sjieke conferenties met mooie woorden van hoge heren en dames. Zij doen alsof. Pseudo pseudo.

En toen deed Georg Simmel, de Duitse vader van de armoedesociologie de deur met een grote grijnslach helemaal open. Kom nou, zo stelde hij al honderd jaar geleden. Denkt U dat armoedebestrijding voor arme mensen is bedoeld? Nooit of te nimmer. Arme mensen kunnen hooguit de collaterale begunstigden zijn. Armoedebestrijding is altijd bedoeld voor de regeerders en machthebbers en voor de samenleving als geheel. Zij beslissen wat armoede is en hoe ze arme mensen voor hun kar kunnen spannen.

En dat verklaart waarom armoedebestrijding nooit in eerste instantie in het belang van arme mensen is, nooit gebaseerd is op hun rechten of op hun behoeften. Want mocht dat wel zo zijn, dan zou er toch geen limiet staan op de overdracht van middelen naar die armen? Maar die limiet is er juist wel, omdat de rijken maar net voldoende willen geven om een onrechtvaardige maatschappelijke structuur in stand te kunnen houden, om de arme mensen op hun plaats te houden, onderaan de sociale ladder.

Armoedebestrijding, zo zegt Simmel, is net zoals dierenbescherming. Niet het mishandelde dier kan protesteren, maar wel diegenen die de gevolgen van de mishandeling ondergaan. De hulp is daarom niet bedoeld voor de dieren, of voor de armen, maar voor de samenleving die geen mishandeling wil. Arm is diegene die hulp krijgt, niet omgekeerd.

Laat dat nu juist zijn wat Patrick Declercq ons in het debat heeft geleerd. Permanent is onze samenleving bezig met het construeren van de ‘ander’, de dakloze, de pedofiel, de prostituee, de migrant, de moslim, het zijn allemaal ‘anderen’, het zijn niet ‘wij’, het zijn ‘zij’ die ‘wij’ zullen beoordelen, helpen of niet zullen helpen, afhankelijk van hun nut voor onze samenleving.

Beste mensen, als U zich afvraagt waarom de armoedebestrijding zo weinig oplevert, waarom de armoede niet vermindert, kijk dan eens naar de logica die erachter schuil gaat.

Wie permanent bezig is met het construeren van een ‘anders-zijn’, van een alteriteit, met het aflijnen van wat ‘mag’ en ‘niet mag’, met insluiten en uitsluiten, met het zich afvragen hoe mensen weer in de ‘normaliteit’ kunnen worden gebracht, die zal niet denken aan hoe mensen met een volwaardig inkomen wel degelijk geholpen kunnen worden.

Neen, hier moet de psychologie worden aangewend, hier moet de desocialisering als het kenmerk van de ‘ander’ worden aangemerkt.

Dat, beste mensen, is de reden waarom ons beeld van armoede zo warrig is, waarom we daklozen, pedofielen en prostituees zo graag psychologisch bijstaan en waarom we zo graag de werkloze en de werkende arme vergeten die een stuk maand over heeft als zijn uitkering op is.

Dat is het probleem waar we vandaag voor staan, in Vlaanderen, Brussel en Wallonië, in Europa en in de wereld.

West-Europa is het laatste eilandje waar we nog goede verzorgingsstaten hebben die mensen beschermen tegen de armoede. Als die dam wordt afgebouwd, kan niets de massale verarming van onze samenleving nog tegen gaan. Duizenden, tienduizenden mensen kunnen in een verarmingspiraal terecht komen. Als we dat niet tegen houden worden al die mensen ‘anderen’, een onderklasse.

Arme mensen, vandaag en morgen, zijn geen onderklasse en mogen geen onderklasse worden. We moeten optreden vóór de desocialisering zich aanmeldt. We hebben een echte armoedebestrijding nodig, met openbare diensten, een sociale bescherming en een inkomen. Want de armen van vandaag die alle hulp verdienen, geldelijke hulp, dat zijn de tienduizenden mensen die rond die armoedegrens leven, die bij de minste tegenslag in echte armoede vervallen.

Dat is de keuze die onze samenleving moet maken. Willen we leven met een onderklasse, een amalgaam van alles wat wordt uitgesloten van onze beschaafde wereld en niet langer ‘activeerbaar’ is en alleen psychologisch ondersteund kan worden, de mensen van het narrenschip, zij die ‘anders zijn’ en die ons helpen om onszelf een goed geweten te schoppen …

Of

Willen we arme mensen echt helpen om die ontaarding tegen te gaan, om onze beschaving te redden, met middelen die de hele samenleving gebruikt, met geld, geld dat U en ik gebruiken en ook arme mensen kan helpen, om te overleven in die samenleving en met die samenleving, niet als ‘andere’ maar als gewoon, heel gewone normale mensen.

Wat we daarvoor moeten doen? Wel, wat Riccardo Petrella ons vertelt: de armoede illegaal verklaren en de verarmingsprocessen tegen gaan. Alle uitkeringen optrekken tot de armoedegrens. Ons verzetten als de werkloosheidsuitkeringen worden beperkt. Ons verzetten als de pensioenen worden verminderd. Ons verzetten als de ziekenzorg wordt geprivatiseerd. Ons verzetten als de post en het water en de stroom aan de markt worden gegeven.

Verzet, om te vermijden dat er een onderklasse ontstaat voor wie alle hulp te laat komt. Niet armoede hebben we nodig, maar armwoede, pauvérité, powerty!

Omdat een andere wereld mogelijk is!

Ik dank U.

Wat volgt is geen leuk verhaal. Entertainment, goedgevonden metaforen en een fijne knipoog zijn hier niet aan de orde. Dit gaat niet over de Slimste Mens Ter Wereld; dit gaat over de Armste Mens Van Brussel.

Ons land is 37 plaatsen gestegen in de internationale rangorde van landen die dreigen failliet te gaan, we staan daar nu op een fiere 16de plaats, in de onmiddellijke nabijheid van landen zoals Roemenië en Libanon. Yves Leterme beweert het tegenovergestelde: alles gaat prima.

Ons land stijgt grandioos in de ranking van landen waar fraude en corruptie op beleidsniveau toenemen – daar waar we onszelf enkele jaren geleden voorgenomen hadden om fraude en corruptie uit ons systeem te bannen. De verzuiling is sterker terug dan ooit, de neiging om politieke mandaten te veroveren, eerder dan gedurfde ingrepen te bedenken, eveneens. De ontslagnemende regering beweert: alles gaat prima.

Ons land slaagt er niet in om een sluitend migratiebeleid te bedenken, laat staan toe te passen. Onze ontslagnemende regering zegt: alles gaat volgens plan.

Ons land vindt het slechts een béétje vervelend dat topondernemers ook in tijden van crisis en nadat ze met de hulp van belastingbetalers van de afgrond gered werden, mekaar opnieuw schandalige bonussen uitbetalen.
Ons land slaagt er in toe te kijken hoe bankiers en grootondernemers mekaar opnieuw schandaklige bonussen uitbetalen, twee jaar nadat de overheid (u en ik dus) diende toe te komen om die banken van het bankroet te vrijwaren. We vinden dat vervelend, stuitend en schandalig, maar net niet erg genoeg om er ook daadwerkelijk iets aan te doen. We mekkeren graag, maar we bijten niet. Onze politici zeggen dat ze helaas niets kunnen doen aan de bonussencultuur.

Ons land vindt het prima dat we straks zeven maanden lang zonder federale regering zitten, waarmee we het Europees record van de langste regeringsformatie hebben binnengehaald. Stilaan komt de langste regeringsformatie ter wereld binnen bereik: enkel Irak deed ooit beter. Onze ontslagnemende regering zegt dat alles prima gaat: ze hebben immers nog vijf andere regeringen. Zachtjesaan wordt duidelijk dat de verkiezingen van 13 juni de meest nutteloze en destructieve verkiezingen ooit waren.

Armoede.
Hoe kan je armoede bestrijden als niemand op beleidsniveau armoede als een prioriteit beschouwt, maar enkel focust op communautaire thema’s?

Hoe kan je armoede bestrijden als het volledige beleid – dat er al zeven maanden lang niet is, en dat de afgelopen drie jaar ook nagenoeg onbestaande was – gericht is op neoliberaal denken en louter de cijfers centraal stelt?

Hoe kan je in godsnaam armoede bestrijden als je er niet in slaagt een modern en visionair plan over jobs te bedenken? Als je bedrijven zonder veel daadkracht laat verdwijnen naar lageloonlanden, en daar werkelijk niks tegenover stelt?

Hoe kan je armoede bestrijden als je geen contact hebt met die armoede? Als je het niet herkent, en ook niet erkent?

Hoe kan je armoede bestrijden als je diep vanbinnen de armoedigen beschouwt als losers, als mensen die het nauwelijks waard zijn om enig engagement tegenover te stellen?

In een land dat op alle fronten zakt, dat stilaan de risée van Europa wordt en dat geen originele, frisse en vooruitstrevende initiatieven durft nemen, zal armoede nooit ten gronde bestreden worden. Armoede is gezakt op de politieke prioriteitenlijst – en het stond al niet bepaald hoog.

Ons zelfbewierookt systeem van sociale bescherming heeft enkele decennia lang standgehouden, maar heeft het begin van de 21ste eeuw amper overleefd. Het landschap is veranderd, de rat-race wordt harder gespeeld – met meer deelnemers en met vagere regels. De prijzenpot is kleiner geworden, het aantal kandidaten dat recht meent te hebben op de hoofdprijs is spectaculair gestegen. Kortom, het spel is niet meer leuk. Het is terug naar af.

Wie een efficiënte werkbare oplossing heeft voor die patstelling, mag hier vandaag zijn hand opsteken. Let wel: onnodig indien niet ernstig.

Stijn Meuris

meer info op www.kvs.be

update 18.01.2011 : meer uitgebreid videofragment
video met dank aan Robbe Maes | Tête-à-tête 1 — 17.12.2010 @ KVS

komende gesprekken i.k.v. Tête-à-tête :
04.01.2011 – 19:00 – KVS_Box : Patrick Declerck (FR) & Paul Magnette (B)
10.01.2011 – 19:00 – KVS_Box : Riccardo Petrella (IT) & Karel De Gucht (B)
16.01.2011 – 18:00 – KVS_Box : Francine Mestrum (B), Stijn Meuris (B) & Caro Bridts (B)

NL |
De spil van Armwoede/Pauvérité/Powerty is een reeks gesprekken, Tête-à-Tête gedoopt, waarin een expert samen met een politicus luidop scenario’s bedenkt om armoede de wereld uit te helpen. De avonden worden georganiseerd vanuit een grote bezorgdheid over de angstwekkende groei niet van de economie maar van de armoede en om het uitblijven van een wereldpolitiek antwoord hierop. Een bezorgdheid om democratie, duurzaamheid en solidariteit.

Download hier de briefing die verstuurd werd aan de deelnemers

FR |
Le pivot de Armwoede/Pauvérité/Powerty est une série d’entretiens, Têtes-à-Têtes intensifs, au cours desquels un expert associé à un politicien, inventent des scénarios pour débarrasser le monde de la pauvreté. L’organisation de ces soirées est motivée par une profonde inquiétude face à la croissance préoccupante de l’économie, certes, mais aussi de la pauvreté et face au manque flagrant d’une politique mondiale en la matière. Par un souci de démocratie, de durabilité et de solidarité.

Téléchargez ici le briefing qui a été envoyé au participants

ENG |
The key element of Armwoede/Pauvérité/Powerty is a series of discussions, dubbed Tête-à-Tête, in which an expert and a politician devise scenarios together to eradicate world poverty. The evenings are being organised out of a great concern about the alarming growth, not of the economy, but of poverty and the continuing lack of a global political response to it. A concern for democracy, sustainability and solidarity.

Download here the briefing send to the participants

The Basic Income Earth Network (BIEN) was founded in 1986 as the Basic Income European Network. It expanded its scope from European to the Earth in 2004. It is an international network that serves as a link between individuals and groups committed to or interested in basic income, and fosters informed discussion of the topic throughout the world.

read more on www.basicincome.org

This groundbreaking book, based on years of research, provides hard evidence to show:
-How almost everything – from life expectancy to mental illness, violence to illiteracy – is affected not by how wealthy a society is, but how equal it is.
-That societies with a bigger gap between rich and poor are bad for everyone in them -including the well – off.
-How we can find positive solutions and move towards a happier, fairer future.
Urgent, provocative and genuinely uplifting, ‘The spirit Level’ has been heralded as providing a new way of thinking about ourselves and our communities, and could change the way you see the world.

link: www.equalitytrust.org.uk

Lees het artikel van Francine Mestrum over het armoedebeleid in de EU

FR |
Francine Mestrum est dr en sciences sociales, or. coopération au développement, ULB,
Recherches sur la mondialisation, la pauvreté, l’inégalité, le développement et la gouvernance mondiale, auteur du livre
MONDIALISATION ET PAUVRETÉ – de l’utilité de la pauvreté dans le nouvel ordre mondial, Consultante internationale.

Lisez l’article de Francine Mestrum sur la pauvreté dans l’Union européenne